Mesele Kürt Meselesi Değil

Bu meseleyi artık sürekli Türk-Kürt, Türk-Çerkes, Türk-Laz, Türk-Arap diye konuşmanın bir anlamı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü mesele bu değil. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkes bu ülkenin vatandaşıdır. Anayasa’nın 66. maddesi de bunu açıkça ifade ediyor: “Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür.” Dolayısıyla bugün konuşmamız gereken şey insanların kökeni değil, Türkiye’nin karşı karşıya olduğu meselenin kendisidir. Ve o meseleye isim koymaktan da kaçınmamak gerekir: PKK bir terör örgütüdür. Bunu söylemek, Kürt vatandaşlarımıza düşmanlık değildir. Tam tersine, yıllardır yapılan en büyük yanlışlardan biri, PKK ile Kürt vatandaşlarımızı aynı şeymiş gibi göstermektir. Kürt başka şeydir, PKK başka şeydir. Bu ayrımı yapmadan bu ülkede sağlıklı bir tartışma yürütülemez. Çünkü PKK’nın eylemleri sonucunda hayatını kaybedenler de bu ülkenin insanlarıdır. Askeriyle, polisiyle, öğretmeniyle, doktoruyla, işçisiyle, köylüsüyle, siviliyle… Bu ülkenin insanları öldü. Kimi şehit oldu. Kimi gazi kaldı. Kiminin kolu gitti. Kiminin ayağı… Kiminin gözü… Kiminin bütün hayatı bir saldırının ardından değişti. Kiminin evine evladı bir daha dönmedi. Şimdi bütün bu insanların yaşadıklarını yok sayarak, geçmişte yaşananları birkaç siyasi cümleyle kapatıp yeni bir sayfa açmak mümkün müdür? Elbette terörün sona ermesini istemek başka bir şeydir. Terörsüz bir Türkiye istemek hepimizin ortak arzusudur. Ama asıl soru şudur: Terörsüz Türkiye’ye nasıl ulaşacağız? Çünkü bir örgütün silah bırakmasıyla yalnızca güvenlik meselesinin çözüldüğünü düşünmek yeterli değildir. Toplumun hafızası vardır. Şehitlerin aileleri vardır. Gaziler vardır. Yıllarca terörle mücadele etmiş güvenlik görevlileri vardır. Ve bütün bunların yanında, bu ülkenin geleceğine dair kaygıları olan milyonlarca insan vardır. İşte bu insanların sorularını da “Terörsüz Türkiye’ye karşı çıkıyorlar.” diyerek susturamazsınız. Benim itirazım terörün bitmesine değil. Benim itirazım, terörü bitirme iddiasıyla neyin değiştirildiğinin ve bu değişikliklerin Türkiye’nin geleceğini nasıl etkileyeceğinin açıkça konuşulmamasınadır. Çünkü mesele yalnızca silah değildir. Mesele devletin niteliğidir. Mesele vatandaşlık bağıdır. Mesele milletin ortak hafızasıdır. Mesele şehidin ve gazinin hakkıdır. Mesele yıllardır terör örgütüne karşı mücadele etmiş insanların yaşadıklarıdır. Ve mesele, bütün bunlar yapılırken Kürt vatandaşımıza da “Sen bu ülkenin dışında birisin.” duygusunun verilmemesidir. İşte çözümün başlaması gereken yer burasıdır. Ne Kürt vatandaşımızı PKK ile özdeşleştireceğiz ne de PKK’nın yaptıklarını Kürt kimliğinin arkasına saklayacağız. Ne bu ülkenin şehidini unutacağız ne de bu ülkenin Kürt vatandaşını suçlu ilan edeceğiz. Çünkü ikisi de aynı Türkiye’nin insanıdır. Türkiye’nin ihtiyacı yeni düşmanlıklar üretmek değil; terörle vatandaş arasındaki ayrımı net biçimde yapmak, geçmişin acılarını unutmadan geleceğin ortak zeminini kurmaktır. Bunun yolu da kapalı kapılar ardında toplum adına karar vermekten değil; millete açıkça neyin amaçlandığını, neyin değişeceğini ve hangi sınırların korunacağını anlatmaktan geçer. Çünkü bu ülkenin geleceği hakkında söz söyleme hakkı yalnızca siyasetçinin değil, bu ülkeye aidiyet duyan herkesindir.