İyiliği unutan, önce insanlığını kaybeder

Hayatta bazı değerler vardır ki ne parayla satın alınır ne de makamla kazanılır.

İnsanlık, vefa, merhamet ve vicdan…

Bunlar insanın cebinde değil, yüreğinde taşıdığı en kıymetli hazinelerdir.

İyilik yapmak insanlıktır. Çünkü iyilik, karşılık beklemeden uzatılan bir el, dara düşene verilen bir omuz, karanlıkta kalana yakılan bir ışıktır.

Gerçek iyilik, insanın kim olduğunu değil, nasıl bir yüreğe sahip olduğunu gösterir.

Ancak unutulmaması gereken çok önemli bir gerçek vardır: İyilik yapmak kadar, yapılan iyiliğin kıymetini bilmek de bir erdemdir.

Bir insan size zor zamanınızda kapısını açmışsa, düştüğünüzde elinizden tutmuşsa, herkes sırtını dönerken yanınızda durmuşsa, bunu unutmak sadece hafıza meselesi değildir. Bu, karakter meselesidir.

Ne yazık ki bazı insanlar vardır; işi düşünce dost, ihtiyacı bitince yabancı olurlar.

Dar günlerinde ararlar, işleri yoluna girdiğinde selamı bile çok görürler.

Dün omuzlarında yükseldikleri insanları bugün görmezden gelir, kendilerine uzatılan yardım elini sanki hiç uzatılmamış gibi inkâr ederler.

Oysa insanın gerçek karakteri, güçlü olduğu zaman değil, kendisine iyilik yapan insana karşı takındığı tavırda ortaya çıkar.

Vefa, insanın hafızasında taşıdığı bir borç değil, karakterinde yaşattığı bir ahlaktır.

Yapılan iyiliğe ihanet etmek, sadece bir insanı hayal kırıklığına uğratmak değildir.

Aynı zamanda insanın kendi vicdanına verdiği en büyük zarardır. Çünkü iyiliği unutabilirsiniz ama iyiliğe ihanet ettiğiniz gerçeğinden kaçamazsınız.

Şunu da iyi bilmek gerekir: İyilik yapan insanın saf, iyi niyetli insanın güçsüz olduğunu sananlar büyük yanılgı içindedir.

Bir insanın merhametli olması, her şeyi sineye çekeceği anlamına gelmez.

Affetmesi, yapılanı unuttuğu anlamına gelmez.

Susması, olup bitenleri anlamadığı anlamına hiç gelmez.

Bazen insan, kendisine yapılan kötülüğe cevap vermemeyi seçer. Çünkü herkesin seviyesine inmek zorunda olmadığını bilir.

Bazı insanları hayatından çıkarmak, onlara verilecek en anlamlı cevaptır.

Unutmayalım ki hayat uzun bir yolculuk ve bu yolculukta herkesin bir gün bir başkasının iyiliğine ihtiyacı olabilir.

Bugün elinden tuttuğun insan, yarın sana sırtını dönebilir.

Ama sen yine de iyilikten vazgeçme.

Çünkü iyiliğin değerini bilmeyenlerin varlığı, iyiliğin değerini azaltmaz.

İnsan, yaptığı iyilikle büyür; gördüğü iyiliğe gösterdiği vefayla değer kazanır.

Ve son sözümüz şu olsun:

İyilik yapmak insanlıktır, yapılan iyiliği unutmamak vefadır, iyiliğin kıymetini bilmek karakterdir.

Ama kendisine uzanan eli tutup, ayağa kalktıktan sonra o eli ısırmak, insanın kendi vicdanını kaybetmesidir.

Çünkü insanın büyüklüğü, kaç kişiyi kullandığında değil; kaç kişinin iyiliğini unutmadığında gizlidir.

Herkes iyi insan olmak zorunda olduğunu söyleyebilir. Ama herkes iyi insan olmanın sorumluluğunu taşıyamaz.

İşte insanı insan yapan da tam olarak budur: Makamı değil duruşu, sözü değil özü, menfaati değil vefası!

Çünkü bazı insanlar iyiliği hak eder, bazıları ise iyiliğin kıymetini bilemeyerek kendi karakterini ortaya koyar.